Vredeskerk     elke dag open

 

RK PAROCHIE VAN ONZE LIEVE VROUW KONINGIN VAN DE VREDE – AMSTERDAM                                 MAANDAG TM ZATERDAG 13-17 UUR EN NATUURLIJK OP ZONDAG

HOME  |   ADRES-CONTACT-LINKS |  VIERINGEN |   SACRAMENTEN  |   PREKEN |    CARITAS  |    BIDDEN   |   FOTO’S   |    PASTOR  |   HISTORIE |    KOREN  

 

Geschiedenis van de kerk - architectuur

De parochie 'Onze Lieve Vrouw Koningin van de Vrede' werd gesticht op 8 december 1918. De naam van parochie en kerkgebouw hangen duidelijk samen met het einde van de Eerste Wereldoorlog in dat jaar. Voordat de kerk door de Haarlemse bisschop Callier op 7 augustus 1924 werd ingewijd, was er in een voormalige stalhouderij aan de Ceintuurbaan een noodkerk die "De stal van Bethlehem" werd genoemd.



Jos Bekkers, de architect van de Vredeskerk, was bij het begin van de bouw 31 jaar oud. Zijn motto was: 'Alles zien op het altaar', dus geen zicht belemmerende pilaren.


De vader van Jos Bekkers, P.J.(Peter) Bekkers (1859-1918) was een leerling van Pierre Cuypers (1827/1921). Aangezien het sinds 1815 aan de katholieken was toegestaan hun geloof weer in de openbaarheid te beleven en vorm te geven, kon Cuypers talloze kerken restaureren en door het hele land heen nieuwe bouwen in de stijl van de neogotiek. In Amsterdam bouwde hij ook het Rijksmuseum (dat in 1885 werd voltooid) en het Centraal Station (voltooid in 1889).

Tot een volgende generatie behoorde H.P. Berlage (1856-1934), in wiens werk een sterk accent werd gelegd op het 'doen spreken' van de gebruikte materialen (met name Hollandse baksteen), op vereenvoudiging van vormen (grote muurvlakken, constructief gebruik van natuursteen) en versobering van de ornamentiek.

Beurs van Berlage
Het is interessant om in dit verband de toren van de Vredeskerk te vergelijken met die van de beroemde Beurs van Berlage aan het Damrak (voltooid in 1903). Maar meer nog lijkt deze toren, onder andere vanwege de tegelversiering van de topgevels, op de toren van ' De Boom' (kerk van de H. Franciscus van Assisi, 1911) aan de Admiraal de Ruyterweg in Amsterdam-West, die werd gebouwd door Bekkers vader.

Amsterdamse School
Jos Bekkers heeft zelf enige tijd gewerkt op het architectenbureau van Eduard Cuypers (1859-1927), een neef van Pierre Cuypers. Drie leerlingen van hem waren rond 1910 de oprichters geweest van de 'Amsterdamse School' met zijn expressieve gebruik van baksteen en rijke ornamentiek. In de tijd dat Jos Bekkers er werkte, bouwde E. Cuypers vooral veel grote gebouwen in een vrij sobere trant, maar met veel aandacht voor fraai verzorgd metselwerk en ingehouden versiering. Diens kerken en kapellen uit de jaren 20 vertonen in hun strakke vormgeving, brede overkappingen en eenvoudig siermetselwerk een zekere verwantschap met de Vredeskerk.

Slachtoffer
Jos Bekkers werd een slachtoffer van de Tweede Wereldoorlog. Nadat hij in juli 1944 om onduidelijke redenen door de Duitsers was opgepakt,  kwam hij op 21 januari 1945 om het leven in concentratiekamp Büchenwald.

 


image004Vredeskerkplein

 

Het plein voor de Vredeskerk in de Amsterdamse wijk De Pijp is één groot kunstwerk. Het ontwerp is van Thom Puckey. Hij liet zich inspireren door het schilderij de Hof van Eden van de 15 eeuwse schilder Giovanni Paulo, de film “de Kleur van Granaatappels” van Sergei Paradjanov en de wens van de Vredeskerk om een fontein op het plein te realiseren.
De stapels boeken in het kunstwerk zijn het symbool voor kennis en de bijbel. Stenen persen de boeken samen, waardoor er water uitvloeit, een metafoor voor de wijsheid die uit boeken over de aarde stroomt. De elf concentrische cirkels van graniet verwijzen naar de ringen van de zon, de maan, de sterren en de planeten er omheen. Een compleet beeld van hemelse vrede. De bomen verwoorden de poëzie van een Italiaans dorpsplein en de kerk.
Het kunstwerk is tot stand gekomen dankzij bijdragen van het Amsterdams Fonds voor de Kunst (AFK) en het UNA-fonds van de Gemeente Amsterdam.

 

De buurt

De buurt waarin de kerk staat, ligt aan de rand van de oude volksbuurt 'De Pijp' en vormt de overgang naar de 'nette' Rivierenbuurt en het 'chique' Oud-Zuid. Een deel van de buurt werd in de twintiger jaren gebouwd door de katholieke woningbouwverenigingen Het Oosten en Amsteldijk. Vandaar dat de buurt wel 'Het Papendorp' werd genoemd. De buurt was enorm kinderrijk. In de jaren 50-60 kwamen er er uit elk portiek (met 6 bovenwoningen) iedere morgen soms wel 30 kinderen die de om de kerk gelegen scholen bezochten. Op zondag kwamen er in de kerk, verspreid over vijf missen, rond de vijfduizend mensen.

Bevolkingssamenstelling
Inmiddels is de bevolkingssamenstelling van de buurt radicaal veranderd. Per woning wonen er veel minder mensen. Vaak wonen mensen er alleen of met zijn tweeën. Veelal zijn het bejaarden of (ex-)studenten. In vergelijking met de begintijd wonen er weinig kinderen in de buurt. Veel huidige buurtbewoners komen van oorsprong niet uit Nederland en zijn niet-christen. Het is een uitdaging om als kerkgemeenschap in deze gewijzigde omstandigheden oude en nieuwe buurtbewoners en stadgenoten met elkaar te verbinden en om een kerkgebouw in stand te houden waarvan het onderhoud zeer kostbaar is.

Ons kerkgebouw en alle kunstvoorwerpen daarin willen toe leiden naar en iets zichtbaar maken van het Geheim van God waarvan alles wat ons omringt getuigt en waarin alle mensen leven, bewegen en zijn.

 

Willibrordus buiten de veste

In 2002 is het grootste deel van de voormalige parochie van Sint Willibrordus buiten de veste (de grote 'kathedraal' aan de Amstel bij de Ceintuurbaan) officieel bij de Vredesparochie gekomen. Rechts een tekening van de sloop van de Willibrord in 1973 van de Amsterdamse kunstenares Rita Lindeman. Van haar ook een olieverfschilderij van de Vredeskerk uit 2003 (midden).



willi 2 rita           vredes rita